Een gewone geprinte houder is een isolator. Schuift er een assemblage overheen, dan bouwt die wrijving lading op, en die lading zoekt een weg naar buiten via het eerste geleidende dat ze tegenkomt. Bij elektronica is dat de component zelf. De schade is vaak niet zichtbaar en komt pas maanden later boven als uitval in het veld.
ESD-materialen lossen dat op door de lading langzaam en gecontroleerd af te voeren in plaats van ze op te sluiten. Het onderdeel is niet geleidend zoals metaal, het is statisch dissipatief: hoog genoeg in weerstand om geen kortsluiting te maken, laag genoeg om niet op te laden.
Wij printen dat in twee materialen: PETG-ESD, gevuld met een geleidend compound, en PA612-ESD, een nylon. Welk van de twee past, hangt af van de warmte die het onderdeel moet doorstaan.